Ja, dat moet, of je het nou leuk vind of niet. De tijd dat we, standaard, genoeg bewogen
omdat alles met de hand en / of lopend gedaan werd en we niet zoveel tijd zittend
doorbrengen is voor de meesten voorbij. Met het gemak van huishoudelijke apparaten
kwamen niet alleen de kilo’s er bij aan, maar al die extra kg zorgen ook voor lichamelijke
ongemakken in meer of mindere mate.

Een keer hydro- gym in de week bij RPV-Alkmaar is heerlijk en vooral ook gezellig, maar
veel te weinig volgens de “kenners”. Elke dag 4x een rondje om met mijn hond telt niet mee.
Het boodschappen doen op de fiets, of huishoudelijke taken, het mag geen naam hebben.
Dat “half uurtje bewegen per dag” haal ik met gemak, maar het zet geen zoden aan de dijk
…..of juist wel. Met het hebben van RA en het gebruik van veel medicijnen, zijn mét de kilo’s
ook diabetes en hoge bloeddruk mijn deel. Of RA niet genoeg is om mee om te gaan!

Nou zit er een sportschool bij mij om de hoek. Tijdens de open dag heb ik mij georiënteerd.
Waar zal ik mij eens op richten? Op het strakkere lijf? Betere bloedsuikerwaarden? Lagere
bloeddruk? Of wat binnen deze 3 met RA mogelijk is ? Die laatste lijkt mij de beste optie.
Het wordt nooit meer zoals het was toen ik 20 was. Fris en fruitig als een jonge pink met een
figuurtje om door een ringetje te halen. Ach, … een ouwe koe, die kalveren heeft gebaard en
lang melk heeft gegeven wordt ook om andere zaken bewonderd dan het uiterlijk, denk ik
maar zo. Schoonheid zit van binnen, toch?

De sportschool biedt genoeg voor mijn categorie. Van 50+ fitness, zumba, spinning en wat al
niet meer mét en zonder professionele, fysio begeleiding. Je kunt het nog allemaal
uitproberen ook. Mooi, nu nog de juiste discipline. De eerste stap gezet en mij opgegeven
voor een groep. Het is even aftasten wat haalbaar is tussen belasting en belastbaarheid. Het
blijkt een dunne scheidslijn. Het “koppie” moet erbij blijven. Als ik denk “dát gáát lekker”,
maar mij daarna dagen niet kan bewegen, dan is het duidelijk teveel geweest.
Trainingschema’s worden keer op keer bijgesteld. Toch goed die begeleiding!

Ik werk me inmiddels 2x in de week in het zweet. Gedoog de rampstamp muziek die voor
een andere doelgroep is. Met een stoïcijns gezicht werk ik mijn persoonlijke programma af
en kijk naar anderen. Kijken en bekeken worden. Ik ben bij lange na niet de enige volslanke.
De discipline is op te brengen. Eventuele excuses schuif ik opzij, ondanks dat het super
strakke lijf maar niet in zicht komt en ook wel nooit komen zal komen, denk ik. Ik heb er
vrede mee. Maar dat ik beetje bij beetje mijn conditie verbetert krijg, het lopen veel beter is
geworden. Ook buiten. Die investering is op de lange termijn onbetaalbaar.
Natuurlijk zijn excuses zo gevonden, maar daar staan net zoveel goede redenen tegenover
om het wel te doen. Ik kan het een ieder aanbevelen, er is genoeg keuze.

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 21-04-2017