Ik krijg aan het eind van de middag onverwacht een rekening van de accountant. Hoger dan ik dacht. Ik ben al 2 jaar bezig om van een BVtje af te komen. En de kosten voor de afronding blijven maar komen. Ik bel om te vragen wat de kosten precies inhouden. Als een luizenpluis-moeder kruip ik in de telefoon. Vragen, vragen, nog meer vragen. “Hoe kan het dat… want… waarom… en… ehhh… DIE BV STAAT NIET EENS MEER INGESCHREVEN BIJ DE KVK!” De mevrouw aan de telefoon is geduldig en staat me keurig en vriendelijk te woord. Ik word niet boos, wel geagiteerd. Na een paar minuten zakt de moed me in de schoenen.

Totdat ik ineens in huilen uitbarst. Ik kan niet meer stoppen. En ik schaam me dood.

Ineens dwaal ik af. Ik zie een soort droombeeld van mezelf. Ik zie een baby in een kinderwagen zitten. Ik huil mijn ogen uit mijn kassen. Oh my, doe even normaal. Uit welke krochten van mijn hersenen komt dit spinsel vandaan? “Nou, doe eens normaal”, zeg ik tegen mezelf. Weer even terug naar de realiteit! Je bent 33. Mensen van 33 janken niet als ze een boekhouder aan de lijn hebben. Maar de frustratie sijpelt nog uit mijn poriën.

Ik vind het echt gênant dat die frustratie er soms op de meest onhandige momenten uit komt. Ik zou nu wel onzichtbaar willen zijn. Dat gesprek even willen uitwissen. Al jaren doet dit bedrijf mijn zaken. Heel goed. Het zijn oprechte, integere mensen. Ik weet heus wel dat niemand daar uurtjes zit te fingeren. Jeetje, wat oneerlijk van mij dat ik dan bel om die factuur. Of niet? Helemaal omdat ik weet dat die frustratie weinig met hen te maken heeft. Het is gewoon de spreekwoordelijke druppel.

Sinds ik “ziek” ben doe ik de boekhouding zelf. Ik probeer de kosten te drukken, want met mijn uitkering houdt het niet over. Het zijn momenteel niet uitspraken als “tijd is geld” en “ik verdien die kosten in een paar uurtjes weer terug”, die de klok slaan. Nee. Ik doe zelf nu mijn aangiften, behalve aan het eind van het jaar. Even de extra controle erop, geeft me toch een fijn gevoel.

Herinner me nog heel goed, dat ik een paar jaar geleden tegen de typische-boekhoudman-die-altijd-moet-lachen-om-mijn-blonde-ondernemersverhalen, die mij meestal van dienst is, riep: “Ik ben zo blij dat ik jullie baan niet heb! Al die cijfers en dat geneuzel. Jij liever dan ik!”

En niet lang geleden legde hij me dus geduldig uit hoe ik er zelf doorheen kan gaan. Met veel lachen natuurlijk. De boekhouding. In mijn handen. “Het komt heus wel goed. Je bent er slim genoeg voor”, hoor ik hem zeggen. En dat is ook wel zo. Maar het voelde echt surrealistisch.

Nu is het een van de weinige werk-dingen die echt gedaan moeten. Die zijn overgebleven. Nou, jippie. Je kan je voorstellen hoe ik elk kwartaal sta te springen om aan de slag te gaan. Bril op. Pen in de aanslag. Map erbij. Tussendoor even eten. s’ Avonds weer verder: bonnen plakken als een zen-meester. Cijfertjes controleren. Heel contentieus.

Dat past echt bij mij. NOT!

Als ik dan de boekhouding opmaak, denk ik: “HUP. AAN HET WERK JIJ! Er zijn zoveel leukere dingen te doen dan die cijfers bijhouden. De klussen liggen voor het oprapen. Je hebt andere talenten. Bovendien gaat er alleen maar geld uit. We teren in. Slechte zaak.”

Sommige momenten ben ik (zoals vanouds) energiek en denk ik : “Ik zou nu gewoon wel kunnen werken! Why not? Ik ga gewoon nu de telefoon pakken en bel iemand uit mijn netwerk op… Wanneer kan ik beginnen?”

Maar dan komt de waarheid weer om de hoek. Een klein harig monstertje dat RA heet… Daar is-tie-weer. Hij zegt: “Ik wil nu naar bed.”

We pakken een boek. Staan er nog een kort moment bij stil, hopende dat de revalidatie hierin een verschil gaat maken. En dan… dan is het wel weer even goed geweest.

Morgen weer een dag.

Eline Kwantes is 33 jaar en woont met haar jonge gezin in Uitgeest. Ze heeft een eigen bedrijf, dat zich in het basisonderwijs bezig houdt met digitale media en “toekomstdenken” over nieuwe technologie. Daarnaast is ze het liefst zo vaak mogelijk in de natuur en is in opleiding tot (hobby)chocolatier. Ze worstelt regelmatig met (vermoeidheid en pijn door) RA. Je kan haar tegen het lijf lopen bij de Hydrotherapie op donderdag.

Publicatiedatum 10-03-2017