Ik ben opgegroeid met een hond en later waren er ook altijd honden. Eerst een middenslagje
kruising (?) uit het asiel. Later Kooikerhondjes, maar de langste tijd waren het Witte Herders.
Ik heb er trainingen mee gedaan, wedstrijden mee gelopen en ze jarenlang gefokt.
Als ik mijn hand uitstak voelde ik altijd wel een snuit. Dat is het voordeel van grote honden.

Fokken doe ik al jaren niet meer. Na 20 jaar had ik dat wel gezien. De pupkopers die elke
week komen, zolang als de pups bij de moeder zijn. De opvoedproblemen waar ze over
bellen. Het gedoe was ik zat.

Inmiddels is mijn laatste Witte Herder bijna 12. Een echte oude baas, een beetje stram, net
als zijn baasje. Als het weer slecht is, vind hij ‘t gauw goed (ik ook trouwens) en is de eerste
boom in de straat ver zat. Even een blik naar mij “gaan we weer terug?” Ja, we gaan terug.

Ik besef dat hij in z’n reservetijd zit. Dus kijk ik uit naar een hondje erbij, want ik wil niet
zonder komen te zitten. Nu kan ik rustig tot een keuze komen. Het moet in ieder geval kleiner
en in een fietsmandje passen. Er is veel keuze in klein en nog kleiner. Tijdens dit
afwegingsproces loopt ik tegen mijn beperking op. Als het in een fietsmandje moet, dan moet
ik het kunnen optillen en daar zit nu net het probleem. Vijf kg is al gauw te zwaar. Mijn eerste
keuze, een Dwergpoedel valt af. Zo ook Dwerg Schnautzer, Jack Russel en die worsten op
pootjes (Teckels). Het zorgt voor een kleine emotionele dip. Wat dip? Ik ben toch degene die
het over mogelijkheden heeft i.p.v. onmogelijkheden? Met RA blijft het bijstellen en
vooruitkijken. Er is toch wel een ras dat groter is dan een marmot en een beetje trainbaar?

Het lijkt me zo leuk om aan doggy dansen te doen, of hersenkrakertjes met hem te gaan
oplossen. Er is, tegenwoordig, zoveel leuks met honden te doen. Daar kan ik mij op
voorhand al op verheugen. En niet onbelangrijk, het ras moet me ook aanspreken. Genoeg
hondjes waarvan ik denk “leuk bij een ander “. Inmiddels ben ik eruit. Het is een behaard
naakt hondje (Powder Puff) geworden en……het past in een fietsmandje .

Dilemma

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 26-02-2017