Na 25 jaar van voornamelijk ergernissen binnen de besturen van een hondenrasvereniging,
overleefd te hebben, was ik aan wat anders toe.
Toen Erie van Zoonen mij dan ook vroeg of ik aanspreekpunt voor de zwemgroepen op
donderdagavond wilde zijn, schrok ze dat ik ja zei. Ze herhaalde het wel een paar keer of ik
het wel meende. Na een goede overdracht van haar, mocht ik het verder alleen doen.
(gelukkig keek ze nog over mijn schouder mee)

Ja, nieuwe bezems vegen schoon, zegt men. Dingen die al 10 jaar, voor die tijd, op een
goede manier gingen, heb ik aan deze tijd aangepast. Mailadressen i.p.v. briefjes.
Dat ging wat stroef, maar beetje bij beetje heb ik de meeste adressen. Degene die geen
mailadres heeft, bel ik gewoon even. We proberen de lijnen naar elkaar toe kort te houden,
dat werkt goed naar mijn idee.

Het jaar gaat op z’n einde. Ik heb leren “zwemmen” in deze groepen. Er wordt veel
besproken, van vakanties, samen musea bezoeken, medicaties en familieperikelen, koud
water tot hygiëne. We zijn soms eerder een lawaaiig kippenhok, dan “zwaantjes” in het
water. Ik bewonder onze fysio’s voor hun geduld en het stug doorgaan met de oefeningen.
Tussen het “kleppen” door volgen we, met een schuin oog naar hen, de oefeningen gewoon
op. Soms belanden ook zij, heel gezellig, in het water. De heren zijn in de minderheid en het
is een beetje schuiven en aanpassen wat betreft het aan- en uitkleden, maar zij zijn niet
minder welkom.

De twee groepen hebben weinig verloop en gaan erg zorgzaam met elkaar om. Er wordt
onderling gebeld, gemaild en kaarten met groetjes van ons allemaal, verstuurd als het even
minder gaat. Echt geweldig, deze warme deken van menselijke aandacht weegt helemaal op
tegen het soms wat koude water. Daar wordt aan gewerkt, Reigersdaal is er mee bezig.

In januari begint het zwemmen weer, maar niet voordat we op een gezellige manier
bijgepraat hebben onder het genot van wat lekkers eten & drinken.
Ik reken erop dat alle donderdagavond zwemmers er dan zijn.

Een jaar lang aanspreken

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 30-01-2017