Was het in november de warmste maand sinds jaren en kon je in de tuin, met het zonnetje
erbij, nog zwermen muggen zien, dat sloeg na Sinterklaas helemaal om.
Het dinertje van de reuma vereniging, voor de vrijwilligers, werd nog net niet afgelast.
Iedereen had wel moeite zijn weg, door de hoge sneeuw, te vinden.

Kinderen, vakantie en een witte kerst, wat een prachtcombinatie. Alles bedekt met een dikke
deken. De sneeuw isoleert ook het geluid, het is veel stiller als ik mijn vroege ochtend of late
avond rondje doe met de hond. De kinderen in de wijk hebben sneeuwpoppen gemaakt en in
het park wordt gesleed. Rode wangen en plezier. Honden en kinderen krijgen dat
opgewonden gevoel bij sneeuw. Ook mijn oudje van ruim 11 krijgt het op z’n heupen, maar
zeilt onderuit op de gladde stoepen. Voor mijn eigen veiligheid heb ik mijn nordic walk
stokken paraat. Ze geven me net dat beetje meer sta -vastigheid. Ook al moeten mijn polsen
het, met die extra belasting, wel bezuren. Het is even niet anders.

Het zet je meteen aan het denken. Een beetje ouderwets winterweer en Nederland ligt plat!
Doordat we de afgelopen jaren geen extreme kou hadden is er bij de NS bezuinigd op
verwarmde wissels. Weerswaarschuwingen volgen elkaar in rap tempo op. Het strooizout is
op. En er wordt al gesproken van verplichte gladheidcursussen voor autobestuurders. Jeetje!
Wat is er mis met een aangepaste snelheid, je voorraadkast eens lekker leegplunderen,
vooruitplannen en niets moeten. Iets waar wij, met een chronische aandoening, al erg goed
in zijn. Nemen zoals het is in plaats van ten alle tijden haast te hebben.

Zo is het beslist niet IN om je stoep schoon te houden. Dat is ZO ouderwets dat zelfs onze
minister er wat over zei. Of het gaat helpen is maar de vraag. Ik ben meer gebaat bij
geweldige buren, die ‘s morgens dat dikke pak, even, wegschuiven. Om jaloers op te zijn.
Klagen helpt niet, de natuur en wij zijn niet maakbaar. Gelukkig maar. Wat overblijft is
genieten van die prachtige witte wereld. Met de vogels in de tuin, de heldere sterrenhemel,
het avondrood, de snerpende kou op mijn wangen. De voorspelling is, dat het nog wel even
gaat aanhouden. Misschien toch die Elfstedentocht? Het is toch geweldig dat we dat, lui in
de stoel met een kop warme chocomelk, dan kunnen volgen. Nee, die warme regen kan
altijd nog. Geef mij die ouderwetse Hollandse winter nog maar even. De ongemakken neem
ik wel voor lief.

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 19-05-2017