Wij mensen zijn gewoontedieren in bijna alles. De flexibiliteit om daar vanaf te wijken gebeurt
alleen als het echt nodig is of nut heeft. Soms gaan dingen van pa en ma zo over op de kids,
generatie op generatie. Bij ons is dat bv. een vast gekookte aardappel, niet met jus, maar
met een klontje boter en zout op de rand van je bord. We nemen een stukje “pieper” en een
beetje boter, jammie. Sokken dragen de meesten, binnen onze familie, binnenste buiten.
Dan heb je geen last van (vroeger) de afhechtrand bij de tenen. De commercie heeft ontdekt
dat er meer mensen zijn die dat irritant vinden en met moderne afwerkmachines zijn die nu
vaak naadloos.

Potten / flessen / pakken met deksels of schroefdoppen worden gewoontegetrouw,
standaard, stevig vastgedraaid weggezet. Met reuma is dat niet zo handig. Mijn, vaste,
thuiszorghulp weet het inmiddels ook. Doppen worden allemaal lichtjes vast gezet, zodat ik
de wc-eend / bleek / of ander schoonmaakspul ook zelf nog kan gebruiken, als dat nodig is.

Mijn kinderen wonen al een poos zelfstandig, maar komen vaak een vorkje meeprikken.
Heel gezellig. Totdat hun gewoonte om de melk, of in dit geval de jus d’orange eerst ff flink te
schudden voor gebruik, mij even opbrak. Het is typisch iets voor de jongere generatie, om dit
“met passie” te doen! De keukenvloer, kastjes tot het plafonds aan toe en de vensterbank
onder de zoete sinasappelsap. Dat een half pak zoveel troep kan geven. 
MAM, die dop zat niet vast……………………………………
Jaha dat is mijn gewoonte (geworden), ff niet zeuren nu. Haal jij de mop even uit de schuur?
Maak ik alvast een sopje. Is de keuken zo weer spic &span.

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 06-10-2017