Ik wil dus een boodschappen karretje. Zo’n trolley. Al best een tijd. Vind het absolute onzin om steeds met de auto boodschappen te gaan doen. De winkel is namelijk 5 minuten lopen van ons huis. En dat moet ik gewoon kunnen. Bovendien is het met mijn kinderen ook fijner, even een loopje door de buurt. In plaats van weer in die auto gepropt zitten. Maar tijdens zo’n wandelingetje naar de supermarkt, geven mijn schouders het op. Twee boodschappentassen, aan elke kant eentje. En je neemt natuurlijk altijd meer mee dan gepland…

Daar loop ik dan weer. Au, au au. “Nog even volhouden, we zijn bijna thuis…” hoor ik mezelf zeggen. Tegen de kinderen. Maar eigenlijk praat ik dan tegen mezelf.

Mijn man vindt het echt een “dingetje”. Dat ik zo’n karretje wil. Zelf heb ik er ook een tijdje over gedaan om de gedachte te omarmen. Ergens in mij is een stem die zegt: “ik heb nog wel een beetje gevoel voor stijl, toch?!”

Maar mijn man.. Ik vroeg hem dus laatst: “wat vind je ervan als ik zo’n karretje neem, voor de boodschappen?” “O nee he”, zegt hij, “we zijn net van de kinderwagen af, die altijd in de gang stond. En dan nu weer een karretje dat daar staat.” Maar het ging nog verder: “Als ik uit mijn werk kom en je op straat zie lopen met zo’n ding, ga ik met een grote boog om je heen! Dan lijk je net een oma. Zeker als je zo een ruiten stof uitvoering hebt.” Oi. Take that. En het werd daarna nog een tandje erger: “Zeker als je een slechte dag hebt, en je loopt in een jogging-broek en op je gevoerde-schoen-achtige-pantoffels. Nou… serieus hoor, ik geef je niet eens een kus!”

We keken elkaar aan.

En hebben er samen heel hard om gelachen.

Een deel ervan zei hij natuurlijk ‘echt’. Al die spullen in de gang irriteren mij ook mateloos sinds we kinderen hebben. Maar ik ben dan toch altijd van de-mogelijkheden-zien. En weet dan al: er zijn ook karretjes die je kunt opklappen. Zet ik ‘m in de meterkast ofzo. Heeft niemand last van.

Maar het grootste deel van zijn uitspraken, is onze manier van verwerken dat ik “iets heb”. Absurde dingen tegen elkaar zeggen. De pijnlijke zaken even aanstippen. En er dan om lachen.

Want ik ben momenteel niet het zakenvrouwtje dat op hoge hakken rond paradeert. Iemand die altijd bezig is, vol initiatief en ideeën. Altijd bezig met het uitpluizen van trends en uitvindingen. Of ben ik dat ongemerkt deels nog wel?

Want hey, over uitvindingen gesproken! Er is een betere optie dan het zelf-rond-te-trekken-boodschappentasje op wieltjes.

Neem bijvoorbeeld de Modobag. Een koffer waar je op kan zitten, een soort mini-kart-waar-je-spullen-in-kan-stoppen. Uitstekend. Daar hoef ik niet eens zelf op te zitten, want ik doe de kinderen er een groot plezier mee! En af en toe, stel ik me zo voor, als ik er zelf op zit, lig ik in een deuk als ik zo door de buurt ga. Wat zal het er maf uitzien. Maar ja, alle noviteiten zijn bedacht om gewoon aan te wennen, mensen!

“Zijn er nog andere opties?” denk ik ineens. O ja. Zeker weten: de Cowarobot R1. Een koffer die, middels een armband, zelf achter je aan rijdt. Hij volgt je overal, ontwijkt zelfstandig obstakels en je kan ‘m ook nog meenemen als handbagage, als je op reis gaat! Niet meer tillen, niet trekken en sleuren… zie je het ook al voor je? Alle gekheid op een stokje. Een zelfrijdende koffer. Wanneer zullen we de eerste in Nederland voorbij zien gaan?

Ik stop maar weer even met dromen. Want helaas staat mijn reuma-gedreven-budget de koffer nog niet toe. Maar geen man overboord! Oke. Behalve mijn man dan, waar ik nu lekker even niet naar luister… Want je moet alles een keer proberen in het leven.! Toch? Dus ik ga binnenkort gewoon een proefrit doen met een ‘karretje’. Dan zoek ik er natuurlijk wel eentje uit met paars-en-roze-bloemen en gele slingers. Of iets van dien aard. Of laat mijn kinderen hem helemaal bestickeren?

Want… karretje of niet: er is gelukkig veel meer nodig om de allerliefste man uit mijn leven weg te jagen!

karretje

Eline Kwantes is 33 jaar en woont met haar jonge gezin in Uitgeest. Ze heeft een eigen bedrijf, dat zich in het basisonderwijs bezig houdt met digitale media en “toekomstdenken” over nieuwe technologie. Daarnaast is ze het liefst zo vaak mogelijk in de natuur en is in opleiding tot (hobby)chocolatier. Ze worstelt regelmatig met (vermoeidheid en pijn door) RA. Je kan haar tegen het lijf lopen bij de Hydrotherapie op donderdag.

Publicatiedatum 14-01-2017