Ik spreek, nog steeds, van voordat ik RA had en erna. Misschien gaat dat óók niet over. Een
leven van bijna niet hoeven nadenken bij het open draaien van een kraan en hupsake water.
Een krappe spijkerbroek met rits… geen probleem. Wat ik bv meeneem op vakantie, zolang
het maar binnen de 20kg blijft, als je tenminste gaat vliegen.

Tegenwoordig moet alles vanuit mijn hoofd komen. Keuzes maak ik op basis van de energie
die ik wel of niet heb. Daar komt geen Nuon of Essent aan te pas. Alhoewel ik ook daar de
afweging nog moet maken. Maar dat terzijde. Kranen zijn inmiddels vervangen en kleding
moet vooral hanteerbaar zijn voor mij. Zelfredzaamheid behouden, is mijn credo. Help!
roepen heeft n.l., als alleenstaande, geen zin of het moet op donderdagmiddag zijn als er
thuiszorg is.

En dan is het vakantietijd. Dit jaar heb ik een huisje op het strand van Noordwijk gehuurd.
Alles in die ene koffer, zou handig zijn. Maar die verplaatsen, ondanks de wieltjes, gaat mijn
kracht ver te boven. Dat wordt puzzelen. Toiletartikelen hevel ik over in miniflesjes (de
zachte soort, waarin ik knijpen kan), dat scheelt gauw een paar onsjes.
Ik bekijk mijn garderobe en wat, zoveel mogelijk in laagjes te combineren valt, gaat mee.
Geen 2 badpakken, maar 1. Omdat ik met de auto ga lijkt het toch nog een hele verhuizing te
worden. Ik hoop terug minder mee te hebben dan heen. De afgewogen zakjes
hondenbrokken zijn dan verorbert.

Er zijn bolderkarren om je spullen naar je huisje te brengen over houten vlonders. Dat blijkt
een valkuil, want handig denk je alles in 1x erin en klaar. Die dingen zijn op zich al zwaar.
Dat had ik al ingeschat en heb mijn eigen boodschappenwagentje mee genomen. Alles is in
kleine tassen gepakt, die ik daarin kan laten zakken. Het is 3x lopen, maar die hobbel is
overwonnen. Gelukkig hebben de honden pootjes en gaan die vanzelf. Mijn oude Witte
Herder Loek sjokt achter mij aan. Dat mag met zijn 12 jr. Maar zelfs mijn nieuwe aanwinst
Jippy is op “lichtgewicht” gekozen. Samen een weekje op het strand. In een huisje voorzien
van alle gemakken, maar met een bezem i.p.v. een stofzuiger. Dáár is over nagedacht, met
al dat zand. De thuiszorg heeft vrijaf.

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 16-06-2017