Eindelijk, ja eindelijk, iets dat op remissie lijkt. Na een zoektocht van 3 jaar, met het ene
(nieuwe) middel nog veelbelovender dan het andere, is het gelukt een medicatie te vinden
die bij mij aanslaat. Een periode van, naar mijn gevoel alleen maar, inleveren op zowel
lichamelijk als sociaal gebied, durf ik weer vooruit te kijken. Plannen te maken, mezelf uit te
dagen en in metersdiepe valkuilen te struikelen. Het leven blijft een uitdaging zullen we maar
zeggen.

Als je dagritme volledig wordt ingenomen door pijnsensatie heb je niet zoveel zin in dingen te
ondernemen en ben je eigenlijk alleen maar bezig met “overleven”. Optimistisch zeg ik dat
de pijn wel went. Ik hebt immers geen keuze. Maar iedereen met een chronische ziekte zal
toegeven dat, géén pijn sneller went. Je vergeet dat het er geweest is zodra het weg is.
Alleen het leven dat ik had en nu weer terug wil, blijkt een droom. Er zijn activiteiten die ook
nu niet gaan. Natuurlijk jammer. Jeu de boules spelen was erg leuk. Werken en mijn eigen
huishouding 100% zelf doen is een brug te ver en dat blijft voorlopig ook zo.

Tijd om mijn leven weer eens onder de loep te nemen. Wat vindt / vond ik leuk. Waar beleef
ik plezier aan en is lichamelijk haalbaar, eventueel met kleine aanpassingen. Na een
fotografeercursus en een workshop kraanvogels vouwen voor Japan, was ik eruit. Mijn veel
te zware camera ga ik inruilen voor een lichtgewichtje, met mogelijkheden. Ik daag mezelf nu
uit om gevouwen kraanvogeltjes te fotograferen op gekke, leuke, mooie plaatsen. Zo hoop ik
mijn foto-oog verder te ontwikkelen. En dan? Wat moet / kan ik ermee? Tot wiens glorie,
anders dan de mijne, doe ik dit?
Daar zijn “sociale netwerken” zoals Hyves, Facebook, Maxmeetingpoint, Flickr voor. En
mensen die je willen “volgen” in dat proces. Dus het web op. Een uitdaging op zich. Wat wil
je kwijt en wat niet. Ik heb het alleen over de kraanvogels en over de genomen foto’s. Mijn
project houdt in dat ik er 1000 vouw en genummerd, voorzien van e-mailadres, uit laat
“vliegen” in winkels. In de hoop dat ze meegenomen worden en men mij terug mailt met het
nummer. En ik wil er 1000 fotograferen voor op een poster.

Als je er 1000 vouwt zou dat, naar de Japanse legende, geluk en gezondheid brengen. Mij
leert het dat als ik er veel, tegelijk, vouw, er overbelasting optreedt. Dat pagina’s uit de
Allerhande, Gamma e.d. minder stug vouwen dan vouwpapier en ook leuker van kleur is. Dat
ik er nu (oktober 2011) nog 400 te vouwen heb. Dat bonnetjes papier van bijv. AH heel dun
en sterk is en geweldig om, heel klein, te vouwen.
De genomen foto’s heb ik nog maar niet geteld, want je neemt er veel meer dan die je
kwalitatief goed genoeg vind om te bewaren. Ik heb mezelf geen tijdslimiet gegeven. Het
leuke aan het nemen van de foto’s is het plezier vooraf. Waar ga ik naartoe, welke positie
neem ik in, de instellingen, het schieten van de foto. En achteraf de keuze van selecteren.
Aan bewerken doe ik bijna niet. Liefst zo puur mogelijk. En dan als laatste er af en toe over
schrijven, warm houden op de diverse sites. Want ook schrijven is en blijft een hobby en een
uitdaging op zich.

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 03-11-2017