Het is een vrij normale dinsdagochtend. Hoewel… Wat is normaal?

Ik heb de kinderen op school afgeleverd en de dag ligt voor me. Ik lees even wat artikelen op mijn mobiel. Gezien mijn ‘line of work’ gaan de dingen die ik lees regelmatig over (mogelijkheden in) de toekomst. Deze keer kom ik langs een boeiend artikel op motherboard.nl, dat bij mij veel vragen oproept. Ik probeer het even samen te vatten*:

Het gaat over Liz Parrish, een wetenschapper die zich voornamelijk bezig houdt met genetica. Je genen dus. Je DNA. En hoe dat je lichaam ‘vormt’. Haar zoontje, lees ik, is in 2013 gediagnostiseerd met diabetes type 1. De ongeneselijkheid van de ziekte van haar zoontje, maar ook die van veel andere kinderen op zijn afdeling, raakt haar diep. Ze speurt het internet af naar mogelijkheden om te helpen. Na een tijdje komt ze terecht op een onderzoek dat over ouderdom en genen gaat.

Fast forward naar vandaag: deze mevrouw is nu haar eigen, eerste proefpersoon in een experiment om tegen ouderdom te “strijden”. Verandering in je genen zorgt er namelijk voor dat je over de loop der jaren ouder wordt.

Dus als je dat proces zou kunnen ‘aanpassen’, dan kun je er misschien voor zorgen dat je niet meer ouder wordt.
Een conferentie veranderde haar leven: “Het was een transformatief moment. Ik kwam daar en realiseerde me dat iedereen lijdt aan de langzame ziekte die we ouderdom noemen.”

“Maar je zoontje met diabetes dan?” spookt de hele tijd door mijn hoofd.

Nou, het heeft volgens haar verband. Hoewel het nog niet bewezen is, zegt ze: “we denken dat sommige kinderziekten worden veroorzaakt door een versneld verouderingsproces van bepaalde cellen.” De dame irriteert zich mateloos aan artsen die op jaren van onderzoek wachten, voordat ze eens iets gaan doen. Dus, besloot mevrouw Parrish zelf proefpersoon te worden. Het eerste bewijs is in wording… of niet. We zullen het zien!

OK. Nou, boeiend. Denk je misschien. Wat een verhaal. Over een gekke wetenschapper.

Maar even. Een belangrijke vraag: zou jij dan niet onsterfelijk willen zijn?

Ehhh… Persoonlijk zit ik er niet zo op te wachten. Heel wat jaren (in goede gezondheid!) erbij lijken me nog wel wat. Ik heb serieus gewoon heel veel te doen, het leven biedt zoveel mooie mogelijkheden. En er zijn nog zo veel dingen die ik wil leren en meemaken.

Zouden mijn kinderen dan uiteindelijk over-over-over-over-over-overgrootvaders kunnen worden, die gewoon een dag in een park rondrennen, en in bomen klimmen, met hun achter-achter-achter-achter-achter-achterkleinkinderen?

Maar serieus: dat je nooit dood zou gaan door veroudering of ziekten. Hmm… door wat dan wel?

Word je in de toekomst dan vaker vermoord? Gebeuren er meer verkeersongelukken? Schrik je je op een gegeven moment dood, van een enge film? Ontstaan er meer verslavingen, omdat mensen het niet meer zien zitten? Zouden we onze euthanasie-wetten dan niet heel goed onder de loep moeten nemen? En krijgen we dan niet een enorm probleem met overbevolking? Worden we dan afhankelijk van natuurrampen, om de boel weer een beetje ‘op te ruimen’? Op persoonlijk niveau is het natuurlijk heel verdrietig, als iemand overlijdt… Maar op wereldschaal zal het serieuze uitdagingen opleveren. En dan is dat zacht uitgedrukt. Misschien ontstaan er wel veel meer oorlogen. Of misschien gaat het van een leien dakje. Dat kan natuurlijk ook!

Jeetje, wat een hoop vragen roept dit op. Mijn hoofd doet een vreugdedansje en tolt er tegelijkertijd ook van. Zulk soort hypothetische gesprekken (met mezelf of anderen) dagen me uit. Tof. En daarom doe ik ook het werk dat ik doe.

Met kinderen is het helemaal interessant.

Als ik het aan mijn oudste (6 jaar) zou vragen, weet ik het antwoord al. Die wil zeker dat ik onsterfelijk zou zijn. Laatst vroeg ik hem nog: “Wat is jouw hartewens? Iets wat je heel, heel, heel graag zou willen?” En hij zei: “Dan wil ik dat jij voor altijd blijft leven, mama. Dat je altijd bij me bent. En dat we samen avonturen beleven.”

Daar smelt je van he?

Maar in het licht van het verhaal hierboven, doe ik het in mijn broek. Oh, wat lijkt het me verschrikkelijk om voor altijd te leven. Ik hoop dan maar dat bovenstaande mevrouw – en het team dat zij dan inmiddels om haar heen heeft verzameld – ook meteen alle ziekten uit de wereld verbant. Als je ouderdom kan verbannen, nou dan is reuma een peulenschil. Toch?

Want… mijn karretje houdt het op deze aardbol echt geen 150 jaar vol 😉


*Als je het hele artikel wil lezen, klik dan even op deze link: https://motherboard.vice.com/nl/article/liz-parish-test-omstreden-gentech-op-haarzelf-om-ouderdom-te-helpen-genezen of Google op “Liz Parrish genetic research”

Eline Kwantes is 33 jaar en woont met haar jonge gezin in Uitgeest. Ze heeft een eigen bedrijf, dat zich in het basisonderwijs bezig houdt met digitale media en “toekomstdenken” over nieuwe technologie. Daarnaast is ze het liefst zo vaak mogelijk in de natuur en is in opleiding tot (hobby)chocolatier. Ze worstelt regelmatig met (vermoeidheid en pijn door) RA. Je kan haar tegen het lijf lopen bij de Hydrotherapie op donderdag.

Publicatiedatum 28-07-2017