ORKEST

De trompetspeler in het orkest speelt oorverdovend hard en helemaal naar zijn eigen zin. De piano komt er niet meer bovenuit, ondanks dat die ook harder probeert te plingelen. De cello’s zetten aan en dragen een behoorlijke steen bij aan de herrie. Maar doordat ze elkaar allemaal willen overstemmen, mislukt deze symfonie natuurlijk compleet. De dirigent kijkt toe. Ten einde raad… wat gaat hij doen?

Je vraagt je misschien af, wat is dit nou weer voor een begin? Nou… het is een natuurlijk metafoor. Een voorbeeld van hoe het in mijn hoofd gaat, tijdens een dip.

Een dip? Oke. Wat is dan een dip? Nou… voor mij: doodvermoeid zijn, overal pijn hebben (zowel zeurend als verspringend, om het wat interessanter te maken), megasnel overprikkeld (ik kan dan bijvoorbeeld weinig geluid en licht verdragen), het voortdurend ijskoud hebben, soms het gevoel alsof je griep hebt…

De ergste dagen lig ik dus het liefst in mijn bed. Denk ik bij voorkeur helemaal niks. De dagen dat ik weer wat opkrabbel, wordt het orkest in mijn hoofd luider.

En… beginnen de piekergedachten.

Sommigen vergelijken het met een engeltje en een duiveltje, maar ik zie het allemaal iets genuanceerder. Daar gaan we.

De trompet begint te blazen: “Hallo! In actie komen, je hebt weer een beetje energie! Je kan heus wel weer wat doen. Gaan met die banaan. Zit niet zo stil met je luie reet.” De piano probeert het geluid wat te verzachten: “Wees aardig voor jezelf, je lag er gisteren nog helemaal af. Rustig opbouwen, probeer iets leuks te doen. Houd je gevoels tempo aan.” En de cello’s: “We hebben er zo’n zin in. We hebben er zo’n zin in. We hebben zo een zin om weer iets te doen!” Mijn dirigent probeert alles met elkaar te rijmen. Moet enorm hard werken en krijgt het natuurlijk niet voor elkaar. Al die gedachten zijn er gewoon. Niet echt handig. Want…

Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren.

Ik ben serieus heel blij dat ik een enorme verbeeldingskracht heb. En dat ik intelligent ben. Maar op zulke momenten was ik toch liever een goudvis. Eten, zwemmen, drijven. Gewoon alleen dat en niet nadenken. Want die gedachten helpen me niet altijd verder. De kunst wordt dan om de juiste gedachten eruit te filteren en daarbij te blijven. Maar, hoe weet je welke de helpende gedachten zijn?

Dat orkest speelt gewoon enorm luid.

In mijn revalidatietraject bij Heliomare leer ik dat pijn (verder) aangejaagd kan worden door allerlei verschillende factoren. EEN factor daarin is: je eigen gedachten. En je raadt het dan al misschien? Je negatieve gedachten kunnen je staat van zijn verergeren. De pijnsignalen krijgen voorrang in je “synaps”, duwen de andere signalen aan de kant (zoals ik het me voorstel). Terwijl de positieve gedachten juist afleiding kunnen bieden, de pijnsignalen wat kunnen temperen, zodat je hersenen het signaal minder heftig doorgeven*.

Dat klinkt allemaal super goed, toch? Ik dacht, toen ik het hoorde: “Ok, hoe snel kunnen we beginnen? Waar gaan we als eerst mee aan de slag?”.

Inmiddels ruim 2,5 maand in het revalidatietraject kan ik je zeggen dat het niet zo simpel is als het hierboven klinkt. Met name omdat je gedachten maar 1 van de factoren zijn en er natuurlijk een heel netwerk van factoren meespeelt. Soms heb je gewoon ontstekingen en zijn die pijnlijk. Maar toch blijf ik hoopvol. In het eerste deel van het traject heb ik namelijk gemerkt dat positieve gedachten je wel degelijk van wat reserve-energie kunnen voorzien. Wetende dat het een lange weg is, waar ik zelf maar deels invloed op heb. En mijn orkest blijft natuurlijk altijd spelen. En gelukkig ook maar!

Mijn orkest brengt me op goede dagen veel moois.

Maar ik blijf de komende tijd proberen mijn dirigent ‘beter’ op te leiden. Stap voor stap. Als specialisten geloven dat het verlichting kan bieden, wie ben ik dan om dat in twijfel te trekken? Want als je chronische pijn hebt, telt elke kleine verbetering! En die verbetering, daar gaan we voor!

Ik zet straks een mooi pianoconcert op. De andere instrumenten blijven maar even achterwege.

• dit stukje van het verhaal is een verkorte versie van hoe (een deel van) het pijnsysteem werkt en klopt misschien niet 100% met hoe een specialist het zou uitleggen. Als je meer wil weten over hoe pijn werkt in je lichaam, kan ik een aantal boeken aanraden:


Eline Kwantes is 33 jaar en woont met haar jonge gezin in Uitgeest. Ze heeft een eigen bedrijf, dat zich in het basisonderwijs bezig houdt met digitale media en “toekomstdenken” over nieuwe technologie. Daarnaast is ze het liefst zo vaak mogelijk in de natuur en is in opleiding tot (hobby)chocolatier. Ze worstelt regelmatig met (vermoeidheid en pijn door) RA. Je kan haar tegen het lijf lopen bij de Hydrotherapie op donderdag.

Publicatiedatum 05-05-2017