Zo’n gewone doordeweekse dag. Opstaan, douchen, ontbijtje, rondje met de hond, verder
niets aan de hand. Schuurdeur losmaken want ik heb mijn fiets straks nodig, sleutel laat ik
er, voor het gemak, even in. Flessen en zakken met plastic alvast in de auto gezet voor de
afvalstraat. Het is tijd om naar de fysio te gaan, neem alleen mijn handdoek en agenda mee.
Laat mij rustig behandelen. Me van geen kwaad bewust.

Klein uurtje later kom ik thuis. Alles in rep & roer. WAAR was je nou ?
Mijn 28 jarige zoon was even naar huis gekomen, omdat er een scheurtje in zijn enorme
vlieger gerepareerd moest worden. Met mijn naaimachine. Hij doet dat trouwens heel handig
zelf. Zag de auto los (ik woon in een goede buurt), de schuur los, kon me niet bereiken want
ik had mijn gsm niet mee. Hij had zelf de huissleutel vergeten, intussen mijn 87 en 82 jarige
ouders gebeld (vond ik wat minder) en die zeiden “misschien is ze even bij de buren” , daar
heeft hij aangebeld en meteen de sleutel gevraagd. Ik kon toch ergens liggen. Theoretisch
een mogelijkheid, want ik ben de afgelopen maanden al een paar keer, zomaar, gevallen.

Eenmaal binnen vond hij de gsm op tafel, de hond in zijn mandje en inmiddels kwam ik ook
binnenlopen. Waar was jij nou, ik was hartstikke ongerust……..eerst opa en oma maar even
bellen. Met mij alles goed hoor en met een lach “fijn dat je bezorgd was” .

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 01-12-2017