Tot over mijn oren zit ik thuis in de spullen. Het lijkt wel of we gaan verhuizen. Al dagen maak ik me een beetje zenuwachtig over het inpakken, want ik vergeet altijd wel wat. Op zich is dat niet erg, want we gaan niet naar een onbewoond eiland waar je niets kan kopen ofzo. Dus het slaat helemaal nergens op. Maar het is wel veel werk, voor vier personen! Dus toch voel ik me geruster om alvast alles zo veel mogelijk in te pakken, dan heb ik de dagen hierna nog extra rust. 

Mijn fysio en coach hebben het allebei aangeraden. Verspreid het inpakwerk over meerdere dagen, zodat je niet totaal uitgeput op vakantie gaat. Ik voel me net een drentelend omaatje, maar ok. Ik doe het gewoon. 

Hobbel, hobbel.

Ondertussen komen er ineens allemaal last-minute dingen in mijn hoofd op, die ik graag wil doen. Ik pak in, maar daar tussendoor had ik toch nog even de behoefte om bramen-pruimen-jam te maken, want gisteren hebben we wat rijp fruit geoogst bij mijn schoonouders. En we hadden een megagrote courgette in de tuin gevonden, die natuurlijk vandaag in een soepje verwerkt wordt. Dat leg ik in de vriezer, zodat we wat te eten hebben als we terugkomen. Bovendien vind ik het zonde, als fruit en groente hier igt te rotten, terwijl wij vakantie vieren.

Al met al vliegt de dag voorbij en onderwijl vraag ik me af: ben ik nou wel efficiënt bezig? Voel me heel relaxed en doenerig, maar… toch knaagt er iets. 

Had alles niet sneller en handiger gekund? 

Vast wel! Vroeger, toen ik een drukke baan had en een internationaal team aanstuurde, toen was het nodig om daar de hele dag over na te denken. Waar kunnen we tijd besparen? Welke stappen kunnen we overslaan of automatiseren? Waar kunnen we van elkaar leren en dingen strakker inplannen, zodat je een ware efficiëntie-slag maakt? Ik was er nog goed in ook. Zo goed, dat ik mezelf soms moest dwingen om, in mijn eigen werkdag, bewust inefficiënt te zijn. 

Ik bezocht bijvoorbeeld een jaar of 4 geleden – toen ik inmiddels een eigen bedrijf had maar de efficiënte mindset gewoon had meegenomen – een coach in Nijmegen. Terwijl ik in Uitgeest woon en mijn kantoor in Amsterdam zat. Maar toch, ik ging twee- of vierwekelijks naar Nijmegen met de trein. Bewust stil zitten. Tijd nemen om uit het raampje te staren, mijn ‘trage brein’ te laten werken.  En daarna nog 15 minuten wandelen naar de coach. Nadenkend over hoe de rest van mijn loopbaan eruit zou zien. Die paar uur in het OV deden me goed. Bewust minder efficiënt zijn. 

Nou, vandaag de dag heb ik dus helemaal niets aan dat deel, waar ik in mijn werk zo goed in ben. Natuurlijk had het ook zijn weerslag op mijn privé-leven, ik kon van alles heel efficiënt doen. Maar uiteindelijk is het natuurlijk allerminst relaxed. Ik merkte dat ik het steeds moeilijker vond om stil te staan. Het gebabbel van de kinderen aan te horen. Want door zo extreem gefocust te zijn, word je niet perse een aardiger en fijner mens. Daarnaast wil mijn lijf die manier van werken gewoon niet meer accepteren. Balen. Maar het is zo.

De reuma dwingt mij tegenwoordig om mijn dag anders te bekijken. 

In termen van balans, aanvoelen, jezelf rust gunnen. Een paar jaar geleden had ik er hard om gelachen! En inmiddels is het noodzaak. Helaas komt het nog niet aanwaaien. Ik moet er serieus mijn best voor doen. Maar daar werken we aan. 

Een transitie-fase. Want desnoods verzet ik deze week even wat minder werk. Dingen die niet hoeven schuif ik aan de kant. En zaken die me plezier brengen en ontspanning, die mogen hun plek krijgen. Ik ga hoe dan ook ontspannen op vakantie. In plaats van de eerste vijf dagen in ontwenning, van het focus-en-efficientie-gebeuren…

Au revoir!

Eline Kwantes is 33 jaar en woont met haar jonge gezin in Uitgeest. Ze heeft een eigen bedrijf, dat zich in het basisonderwijs bezig houdt met digitale media en “toekomstdenken” over nieuwe technologie. Daarnaast is ze het liefst zo vaak mogelijk in de natuur en is in opleiding tot (hobby)chocolatier. Ze worstelt regelmatig met (vermoeidheid en pijn door) RA. Je kan haar tegen het lijf lopen bij de Hydrotherapie op donderdag.

Publicatiedatum 15-12-2017