Mmmm, de zon schijnt en voelt meteen al zo lekker warm in maart. ‘s Middags kan ik lekker
in de tuin zitten, wel met een deken in de stoel want de omgeving is nog niet genoeg
opgewarmd en heeft de kou nog in zich zitten. Wat is dit lekker! Mijn batterij begint zich op
te laden. Dat is ook wel nodig. Ik heb de energie nodig om de tuinklusjes te doen die ik nu
zie. Het staartje van de winter heeft behoorlijk huisgehouden in de tuin en daar moet nu wel
het nodige gebeuren. Meer dan andere jaren. Maar als je denkt dat het lekkere weer van
maart blijvend is. MIS. April doet wat ie wil met nachtvorst en kou.

Kreeg ik in december al snoeineigingen bij de klimrozen, die al volop uitliepen en me met
een vroege roos die bloeide op 2e kerstdag met 1 bloem verraste. Toen heb ik me wijselijk in
weten te houden, nu moet er toch heel veel af. Het jonge groen en de ontluikende knoppen
zijn kapotgevroren. Ik hoop dat ze het overleven, maar of er dit jaar nog bloemen aan
komen? Ik heb zo mijn twijfels. Het kriebelt behoorlijk, de beuk moet erin……die nieuwe
snoeischaar met lange “armen” en getande overbrenging, zodat er licht en met weinig kracht
geknipt kan worden, ligt te wachten.

Al dromend in de tuinstoel besluit ik dat de pergola, dit jaar, door zoonlief gefatsoeneerd
moet worden met zijn elektrische trimmer. Vijf minuten schat ik in dat hij ermee bezig zal zijn.
In verhouding tot mijn knipwerk en de vele uurtjes die ik ermee bezig ben en de zere vingers,
nog dagen erna, een verstandig plan bedenk ik mij.

Dat ongeduldige, het moet nu klaar, liefst zo snel mogelijk… dat is meteen mijn valkuil, een
hele diepe ook nog. Ik doe mezelf en mijn handen meer plezier met een uurtje per dag, ook
al is dat een goede oefening in geduld hebben. De groene bak kan het trouwens ook beter
aan in porties. Teveel groen in een keer komt knel te zitten. De bak is niet te verrijden zo
zwaar, hoewel er wel een buur is die het voor me doen wil. Maar teveel gepropt, betekent
ook niet helemaal leeg met die supersonische, nieuwe, economische, arbo vriendelijke
zijladers. 1x husselen, niet leeg….jammer dan. De sensor zegt 1x husselen.

En dan na een afgemeten uurtje tuinarbeid is het heel goed rusten in het zonnetje met de
verhalen van Midas Dekkers in mijn oren. Wat kan die man heerlijk vertellen, dat is dubbel
genieten. Al soezend moet ik toegeven dat het snoeiwerk echt niet meer gaat, ook niet met
de nieuwe snoeischaar. Mijn knijpkracht is geslonken tot bijna 0. Zucht ….dat toegeven dat
kost pas moeite.

Dit verhaal is geschreven door Puck Steinmetz en is een hoofdstuk uit haar verhalenbundel “Worstelen met RA”, verschenen t.g.v. 30 jr. REUMA patiënten vereniging ALKMAAR. Periodiek zullen we hier deze verhalen publiceren.

Publicatiedatum 24-03-2017