Toen ik een jaar of 14 was, stonden we in de gymzaal. De juf benoemde in een gesprek – dat ik me verder niet goed kan herinneren – dat er veel dingen zijn die gewoon heel duidelijk zijn. ZO duidelijk dat je ze niet hoeft te benoemen. Ze wees naar mij: “zoals het feit dat jij gewoon een hoog voorhoofd hebt”. 

Wat?” dacht ik. “Wat zei ze nou?!?!”

Ging dat over mij? Een hoog voorhoofd?”

Nog nooit over nagedacht. Ik legde natuurlijk meteen mijn hand op mijn voorhoofd. Meten. Met mijn eigen hand. Hoeveel vingers heb ik nodig om mijn hele voorhoofd te meten? Ik moest mijn vingers uit elkaar spreiden. Zo groot was hij. Dat hoeven anderen vast niet. Ik keek om me heen. Ja. Ze had gelijk. Mijn voorhoofd is groter dan die van de anderen. Aaaah! Ik ben anders. Anders dan de anderen!

Mijn hele tienertijd was de enige wens: onzichtbaar zijn. Zo goed mogelijk op de achtergrond blijven. Want stel je voor dat iemand ziet dat je anders bent. Dat je gepest wordt omdat je anders bent. Mijn grootste angst. Van mening tiener trouwens, denk ik zo. Wekenlang heb ik rond gelopen met het idee dat ik een voorhoofd met maatje “wolkenkrabber” had. Verschrikkelijk.

Op de een of andere manier is dit iets dat in mij zit. Dat ik me aantrek wat anderen van me vinden. Van hoe ik eruit zie. Hoe ik me gedraag. Gelukkig nu een heel stuk minder dan toen. Ik ben inmiddels “volwassen”. Dat zou je wel moeten kunnen zeggen op mijn leeftijd, tenminste… En ik ben bovenal behoorlijk eigenwijs geworden. “Wat heb ik te verliezen”, denk ik nu vaak. En “iedereen is eigenlijk anders”. Maar toch, bij sommige onderwerpen blijft het lastig voor me over de mening van anderen heen te stappen.

Een van de beste beslissingen in de afgelopen jaren, is er zo eentje. Het ging niet van een leien dakje. Een schoonmaakster inhuren. Of: een hulp in de huishouding. Vind ik wat aardiger klinken.

Elke vrijdagochtend heb ik het geluk dat ‘mijn Wilma’ langs komt. Ik voel me er zielsgelukkig mee. Dat we het geld ervoor kunnen missen.

Want het was regelmatig een strijd hier in huis. Wie doet wat? Wie trekt vandaag het schort aan? En de gele handschoenen? De kinderen werden tijdens het wekelijks ritueel dan natuurlijk heel vervelend. Ineens viel er dan een pak met hagelslag over de vloer. Oeps. Of had ik alweer modderpoten op mijn pas gedweilde vloer…

Dus wat was onze oplossing? Dan maar 1 van ons een halve dag kwijt aan het huis, de ander met de kinderen op pad. Waar dan ook heen, als het maar even niet thuis is. Het kostte ons beiden meer energie dan ons lief was. ‘Gewoon’ het huis aan kant, elke week.

Ik ben opgegroeid bij mijn grootouders. Van oma heb ik natuurlijk geleerd “hoe het hoort”. (Hoe-het-hoort-a-la-40-jaar-geleden-ja. Ik hoor het je al denken…) Hoe je je huisje schoon moet houden – nou, dat is op de ‘echte’ manier niet makkelijk hoor – en vooral dat je daar zelf verantwoordelijk voor bent. Als je daar zelf niet voor kan zorgen, tsja… dat hoort eigenlijk niet. Als je echt ziek bent en op bed ligt, ok. Maar zo ziek was ik toch niet? Ik kan ook gewoon nog ‘leuke’ dingen doen.

Nou had ik veel echt ouderwetse ideeën al eerder terzijde geschoven. Zoals je straatje poetsen. En elke dag de wc schoonmaken. Maar, het duurde lang voordat ik het gehele ‘gedachtengoed’ opzij kon schuiven.

Een goede vriendin van me hoorde mijn verhaal aan en zei: “Ik heb al best lang een schoonmaakster! Het is de beste investering ooit. Serieus. Doe het gewoon. Who cares? Dan bied je iemand anders ook een bijverdienste. Dus het is toch ook iets goeds?”
De volgende ochtend belde ik Wilma. Wat een enorm goed besluit! Wat geeft het een rust.

Dan blijkt maar weer, dat dat voorhoofd dan toch nog van pas komt. Want er past gelukkig een flink stel hersenen in. Als ik die toch niet had…

Eline Kwantes is 33 jaar en woont met haar jonge gezin in Uitgeest. Ze heeft een eigen bedrijf, dat zich in het basisonderwijs bezig houdt met digitale media en “toekomstdenken” over nieuwe technologie. Daarnaast is ze het liefst zo vaak mogelijk in de natuur en is in opleiding tot (hobby)chocolatier. Ze worstelt regelmatig met (vermoeidheid en pijn door) RA. Je kan haar tegen het lijf lopen bij de Hydrotherapie op donderdag.

Publicatiedatum 30-06-2017